Δέσποινα Σπανού: Η κοινωνία δείχνει τον δρόμο της κλιμάκωσης και της ανατροπής

spanoy

Συνέντευξη στον Ανδρέα Πετρόπουλο

Η μεγάλη συμμετοχή στη γενική απεργία, οι κλαδικές κινητοποιήσεις, η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους του Σκαραμαγκά, αποδεικνύουν τη διάθεση για ανατροπή, όχι μόνο των μέτρων, αλλά και της συγκυβέρνησης, σημειώνει σε συνέντευξή της στην «Αυγή» της Κυριακής η Δέσποινα Σπανού, αντιπρόεδρος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ.

* Στα συνδικάτα, που καλούνται να αποφασίσουν την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων ενόψει της ψήφισης των νέων βάρβαρων μέτρων, βλέπουμε να αντιμάχονται δύο γραμμές: «Διαμαρτυρία – Αντίσταση». Μπορεί το συνδικαλιστικό κίνημα να βάλει τη σφραγίδα του σε μια πραγματική ανατροπή;

Ναι, υπάρχουν δύο γραμμές στο συνδικαλιστικό κίνημα. Διαμαρτυρία σημαίνει αντίδραση για τα μέτρα, χωρίς όμως συγκεκριμένη πρόταση, αλλά και πεποίθηση ότι μπορεί να ανατραπούν. Αντίσταση σημαίνει ότι αντιστέκομαι με κάθε μέσο μέχρι την τελική ανατροπή, διότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Για παράδειγμα, το σύνθημα «ή αυτοί ή εμείς» εκφράζει την άποψη για σύγκρουση μέχρι εσχάτων.

Γιατί μόνο με την ανατροπή της κυβέρνησης και των πολιτικών αυτών μπορεί να υπάρχει δυνατότητα στοιχειώδους επιβίωσης της κοινωνίας. Οι κινητοποιήσεις και ιδιαίτερα όλο το τελευταίο διάστημα, ανεξάρτητα από ποιο χώρο προέρχονται ή ακόμα και τι ψήφισαν οι εργαζόμενοι στις τελευταίες εκλογές, επιβεβαιώνουν τη διάθεση για ανατροπή. Η προχθεσινή κινητοποίηση των εργαζόμενων του Σκαραμαγκά, οι συλλήψεις, το κύμα αλληλεγγύης, η μεγάλη διαδήλωση έξω από τη ΓΑΔΑ, δείχνουν ότι το κλίμα στην κοινωνία είναι εκρηκτικό και άρα η ανάγκη ανατροπής είναι επιβεβλημένη.

* Ανεξαρτήτως της επιτυχίας του αγώνα για την αποτροπή των μέτρων, στα συνδικάτα παρατηρείται τελευταία κινητικότητα. Μπορεί αυτή να οδηγήσει σε μια «επανίδρυση» του συνδικαλιστικού κινήματος;

Τα προβλήματα των συνδικάτων είναι πολλά και αναδείχτηκαν περισσότερο με την επιβολή του Μνημονίου: Έλλειψη πολιτικοποίησης, αδυναμία σύνδεσης του ειδικού με το γενικό, συντεχνιασμός, πελατειακές σχέσεις, εξάρτηση από τα κόμματα, κυβερνητικός συνδικαλισμός. Κουβαλώντας όλα αυτά τα «κουσούρια» τις τελευταίες δεκαετίες, το συνδικαλιστικό κίνημα καθυστέρησε να αντιληφθεί τις μακροπρόθεσμες συνέπειες του Μνημονίου και, παρά τις επιτυχημένες κινητοποιήσεις εμφανίσθηκε ανοργάνωτο, διασπασμένο και χωρίς ουσιαστική συνολική πολιτική πρόταση.

Σήμερα όντως παρατηρείται μια κινητικότητα που επιβεβαιώνεται από τα προβλήματα και τις αντιθέσεις που υπάρχουν ιδιαίτερα στο εσωτερικό της ΠΑΣΚΕ. Σήμερα είναι προτεραιότητα, επανίδρυση του συνδικαλιστικού κινήματος, που σημαίνει ενιαία δράση με πολιτική στόχευση, συμμετοχή όλων των εργαζόμενων, και των ελαστικώς απασχολούμενων, λιγότερες ομοσπονδίες, ενοποίηση ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ.

* Όλες οι επώδυνες «μεταρρυθμίσεις» ξεκινούν και καταλήγουν στο Δημόσιο. Ποιος είναι τελικά ο στόχος συγκυβέρνησης και τρόικας;

Στόχος τους είναι η πλήρης αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, η εκχώρηση αρμοδιοτήτων του Δημοσίου σε ιδιώτες, η δραστική μείωση του προσωπικού στο Δημόσιο, οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων με στόχο την πλήρη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.Οι συνέπειες αφορούν όλη τη κοινωνία, η οποία θα πρέπει να πληρώνει επιπλέον για στοιχειώδες παροχές (Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια) κατοχυρωμένες από το Σύνταγμα και για τις οποίες φορολογείται.

Πιστεύω ότι στην Ελλάδα δεν ακολουθείται το ευρωπαϊκό μοντέλο (έστω και αυτό που αποδομείται), αλλά το αμερικανικό. Δηλαδή τίποτε δημόσιο, όλα σε ιδιώτες, μόνο στρατός και αστυνομία στο Δημόσιο, δηλαδή μόνο τα σώματα ασφαλείας για να προστατέψουν την κυρίαρχη τάξη και τους πολιτικούς εκφραστές της. Φυσικά, το ίδιο μοντέλο, αν υλοποιηθεί στην Ελλάδα, θα μεταφερθεί και στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Οι προωθούμενες ιδιωτικοποιήσεις (Αγροτική Τράπεζα, Ταχ. Ταμιευτήριο, ΟΠΑΠ, Κρατικά Λαχεία, ΕΥΑΘ κ.ά.) το αποδεικνύουν.

Αναδημοσίευση από ΑΥΓΗ, 7-10-2012

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ