Μια τρύπα στο νερό…

stratoulis 2 91 110

Του Δημήτρη Στρατούλη*

Όλες οι τροποποιήσεις και οι βελτιώσεις των ρυθμίσεων των Μνημονίων για τα εργασιακά και τους μισθούς, που περιλαμβάνονται στην προγραμματική συμφωνία των Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜ.ΑΡ., είναι μινιμαρισμένες σε σχέση με τα προεκλογικά προγράμματά τους, κυρίως όμως ως προς την ανάγκη αποκατάστασης της πρωτοφανούς κατεδάφισης των εργασιακών σχέσεων και των μισθών, που συντελέστηκε τα δύο χρόνια του Μνημονίου για τους εργαζόμενους στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.

Δεν αναφέρουν τίποτε για την αποκατάσταση -έστω σταδιακή, με βάση τους ρυθμούς ανάκαμψης της οικονομίας- των μισθών των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, για την επανεφαρμογή του κατώτερου εγγυημένου μισθού στους νέους μέχρι 25 ετών, για την επαναφορά των επιδομάτων ανεργίας, ασθενείας και μητρότητας στα προ της μείωσής τους κατά 22% επίπεδα, για την αποκατάσταση των αρμοδιοτήτων του ΟΜΕΔ, για το ξεπάγωμα των μισθολογικών ωριμάνσεων (χρονοεπιδομάτων), για την επαναφορά της μετενέργειας, της επεκτασιμότητας των ΣΣΕ και της ισχύος της ευνοϊκότερης ρύθμισης σε περίπτωση συρροής πολλών ΣΣΕ διαφόρων επιπέδων.

Επίσης, δεν αναφέρουν τίποτε για την επαναφορά των διατάξεων που ίσχυαν πριν τα Μνημόνια για αυστηρότερα όρια απολύσεων και μεγαλύτερες αποζημιώσεις για τους απολυμένους. Οι διατυπώσεις τους για τον κατώτερο εγγυημένο μισθό είναι γενικές και αόριστες και δεν εγγυώνται την επαναφορά του στα πριν τη μείωση του κατά 22% επίπεδα. Δεν κάνουν καμία αναφορά για την ανάγκη επανασύστασης του ΟΕΚ και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας. Δεν δεσμεύονται για την κατάργηση της εργασιακής εφεδρείας και της προσυνταξιοδοτικής διαθεσιμότητας στον δημόσιο τομέα, ούτε για τη μη εφαρμογή του όρου του δεύτερου Μνημονίου για δραστικές μειώσεις μισθών στα ειδικά μισθολόγια του δημοσίου.

Το πιο βασικό όμως είναι ότι η συγκυβέρνηση δεν εγγυάται τίποτε από όσα υπόσχεται για τα εργασιακά και τους μισθούς, αφού όλα τα θέτει υπό την αίρεση η τρόικα να δεχτεί από επαναδιαπραγμάτευση να αλλάξουν οι συγκεκριμένες διατάξεις των Μνημονίων. Αφήνουν μάλιστα να εννοηθεί, χωρίς βέβαια να το αναφέρουν ρητά, ότι, εάν η τρόικα δεν τα δεχτεί, τότε θα εφαρμόσουν πιστά τους σχετικούς σφαγιαστικούς όρους των Μνημονίων.

Και δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, γιατί, όταν οι τρεις κυβερνητικοί συνεταίροι έχουν αφήσει τις κόκκινες γραμμές να τις βάζουν η τρόικα και οι πιστωτές, όταν δεν διαθέτουν εναλλακτική λύση έναντι της χρηματοδότησης της τρόικας και όταν η μόνη κόκκινη γραμμή, που βάζουν ουσιαστικά στον ίδιο τον εαυτό τους, είναι η παραμονή της χώρας με κάθε τίμημα στο ευρώ, τότε είναι σαν να λένε στην τρόικα και στους τοκογλύφους δανειστές της χώρας «σφάξτε μας αγάδες μας ν’ αγιάσουμε».

Η δέσμευση των κυβερνητικών συνεταίρων ότι δεν θα γίνουν άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων ούτε επιβολή νέων φόρων έχει τόσο αντίκρισμα όσο είχαν πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 οι αντίστοιχες δεσμεύσεις τού τότε πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, που παραβιάστηκαν ασύστολα. Κι’ αυτό, γιατί έχουν δεσμευτεί στην τρόικα για νέα μέτρα 12 δισ. ευρώ για το 2013 – 2014 σε βάρος των μισθών, των συντάξεων και των εισοδημάτων των φορολογουμένων αλλά και για μείωση των μισθών στη χώρα μας (σελίδα 427 του Μνημονίου) στα επίπεδα Βουλγαρίας και Ρουμανίας (165 έως 185 ευρώ τον μήνα).

Η δέσμευσή τους για επαναφορά μετά τον ερχόμενο Σεπτέμβρη των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι σαν να θέλουν να φυτέψουν δέντρα σε έδαφος βομβαρδισμένο με ναπάλμ. Μέχρι τότε, λόγω λήξης της μετενέργειας ή λόγω καταγγελίας των υπόλοιπων συλλογικών συμβάσεων εργασίας από τους εργοδότες, δεν θα έχει μείνει καμία τους σε ισχύ και θα έχουν αντικατασταθεί από ατομικές συμβάσεις εργασίας με δραστικές μειώσεις μισθών.

Η συμφωνία τους για διπλασιασμό του χρόνου χορήγησης του επιδόματος ανεργίας και για επέκτασή του στους αυτοαπασχολούμενους είναι χωρίς πραγματικό αντίκρισμα, γιατί δεν έχουν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα αλλά και πρόβλεψη από ποιους ακριβώς κοινοτικούς πόρους θα καλυφτούν αυτές οι δαπάνες του ΟΑΕΔ.

Για όλους αυτούς τους λόγους η κυβερνητική προγραμματική συμφωνία των τριών συνεταίρων βρίσκεται μακριά όχι μόνο από τις ανάγκες των θυμάτων των μνημονιακών πολιτικών, αλλά και από την αλήθεια και την πραγματικότητα, αφού στην ουσία ζητιανεύουν και δεν διαπραγματεύονται με την τρόικα.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί απλά το χρυσόχαρτο περιτυλίγματος της συνέχισης της μνημονιακής λεηλασίας του λαού και της χώρας μας, για την απόκρουση της οποίας η ριζοσπαστική Αριστερά στο σύνολό της και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και το εργατικό και λαϊκό κίνημα θα υψώσουν σινικά τείχη με αριστερή μαχητική αντιπολίτευση και ανάπτυξη των αγώνων και των δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης.

*Ο Δημήτρης Στρατούλης είναι βουλευτής Β’ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ και το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ, την Κυριακή 8 Ιουλίου 2012 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ